- 01 MeToo, seksueel misbruik en confrontatie – 1

ONTMOETING tussen slachtoffer (MeToo) en dader – 1

Wanneer een slachtoffer van seksueel misbruik zich bewust wordt van de schade die aangericht is, kunnen er verdere stappen worden ondernomen. Dit móet niet, maar mág wel. In sommige situaties is zo’n ontmoeting – die ook altijd een confrontatie zal zijn – wenselijk, in andere situaties niet.

Daarbij komt dat een ontmoeting tot de mogelijkheden behoort, wanneer het slachtoffer de dader kent én kan traceren. Een voorbeeld uit mijn eigen leven is het pesten. Ik ben op de middelbare school enorm gepest. Het leven was soms echt een aardse hel. Ik zou mijn best kunnen doen de daders – als ik hun namen nog ken – ‘op te sporen’. Als ik hun namen niet meer herinner – en ik ze helemaal uit het zicht ben verloren – wordt het lastig om hen ooit te ontmoeten.

In mijn geval ben ik één van de daders zomaar een keer op Facebook ‘tegen het lijf’ gelopen. Ik merkte dat ik niet de behoefte had om hem met een gemeenschappelijk verleden – en zijn pesterijen – te confronteren. Ik zag daar ook niet de noodzaak van in. Dat heeft ongetwijfeld te maken met het feit dat er heel veel jaren overheen gegaan zijn. De tijd ‘maakt veel goed’, al heelt ze niet alle wonden.

Waar mensen de dader van SEKSUEEL geweld kennen en daarnaast ook nog regelmatig ontmoeten, is het bijna onmogelijk afstand te nemen van het verleden. Iedere keer als je hem (of haar) weer ziet, kunnen wonden opnieuw openbreken. Zelfs als de psychische ‘muur’ – wat dit aspect betreft – zo goed mogelijk overeind wordt gehouden en men zich afsluit van dít gemeenschappelijk verleden.

Ook PSYCHISCHE pijn speelt daarbij een enorme rol. Want SEKSUEEL geweld betekent altijd PSYCHISCH geweld en misbruik (terwijl het andersom niet het geval hoeft te zijn). Een fysiek misbruikt persoon voelt zich vernederd, gekwetst, gekrenkt en afgewezen. Hij of zij mocht er tijdens de periode van misbruik niet zijn als mens en werd niet gehoord. Dit geldt specifiek wanneer het misbruik een vader, oom of broer aangaat.

Nu de MeToo-discussie in alle hevigheid is losgebarsten, weten mensen zich deels wél gehoord. Voor sommigen kan het feit dat ze hiervoor uit mogen komen al een hele overwinning zijn. Want er is moed voor nodig om je zo kwetsbaar op te stellen. Voor sommige slachtoffers is dat in eerste instantie voldoende. Ze zijn opgelucht. Voor velen zal deze ‘coming-out’ niet genoeg zijn. Ze moeten het ‘beestje echt bij de naam (kunnen) gaan noemen’.

Zonder actie te ondernemen, zullen ze hun leven lang blijven worstelen met deze desastreuze ervaringen. De vraag is wat dan de best mogelijke oplossing zou kunnen zijn om deze trauma’s tóch – zo goed en zo kwaad als het kan – te verwerken. Hierover later meer…