- Praatpalen

Ik ontmoet mensen op mijn weg. Soms rijd ik me een deuk. Een enkele keer door eigen toedoen, een andere keer door andermans gekloot. Maar ik leef nog. Ik wil mijn verhaal kwijt, maar dat is moeilijk. Ik ontmoet mensen langs mijn weg die zich opstellen als praatpaal. Ik praat met hen. Bij een enkeling kan ik mijn ei kwijt, mijn verhaal, mijn verdriet, mijn pijn. Maar veel praatpalen horen wel, maar luisteren niet. Daarbij heb ik soms snel hulp nodig. Iemand die snel komt.

Dat probeer ik duidelijk te maken door mijn hoofd tussen de oren van een praatpaal te stoppen. Maar die dame aan de andere kant luistert niet. Ze vraagt van alles: gegevens zus, gegevens zo. Of ik me kan legitimeren. Ze wil alles van me weten. Mijn hele geschiedenis. Maar die ligt nu op straat. Die lijkt hier nu te eindigen.

Ik moet tig vragen beantwoorden. Ondertussen ben ik aan het bloeden. Maar de vrouw vraagt: welke paal? welke hectometerpaal? Ik noem de weg, de snelweg, de pomp, de plek beschrijf ik. Nee, zegt ze, ik heb het hectometerpaaltje-nummer nodig. Die heb ik niet, ik kan het niet zien, het is hier donker. Ik zwijg en zucht…

Eindelijk komt er hulp. Na bloed, zweet en tranen….en duizend woorden…

Gelukkig heb ik mijn hemelse ‘Praatpaal’. Die luistert. Hij vraagt me niet mijn oren van mijn hoofd. Hij kent mij toch al. Heeft al mijn gegevens. En de Hulp is al lang onderweg. Ook voor vandaag.

KK