- Een heilig ‘Nein’

Afgelopen zomer (juli 2016) waren we op vakantie in Zeeland. We huurden daar – onderaan een duin – een vakantiehuisje. Naast ons logeerde een jong, Duits stel met een jongetje van anderhalf jaar. Het klikte goed tussen ons. Af en toe hadden we een praatje in gebrekkig Duits, maar we ‘verstonden’ elkaar ook zonder veel woorden. We genoten van het jongetje en van zijn zandhapperij. Hij at ook stenen. Die stenen veranderden helaas niet in brood. Als we een soort waarschuwende geluiden maakten, keek zijn moeder op, maar ze ondernam verder niet direct actie. Misschien is het normaal dat kinderen in Duitsland steentjes eten, dacht ik. Zijn moeder noemde mij in ieder geval een kindervriend. Dat was weer meegenomen.

Op een gegeven moment kwam ons het nieuws ter ore van de aanslag in Duitsland. In München zouden negen mensen zijn doodgeschoten. Het was de derde aanslag in Duitsland in 2016. Toen ik vlak daarna in contact kwam met onze buren probeerde ik voorzichtig te polsen of ze al op de hoogte waren van de aanslag in hun thuisland. Want waarom zou ik hen lastigvallen met dit nieuws tijdens hun vakantie? Wat zouden zij ermee opschieten? Even later bleek dat ze het nieuws al van hun ouders gehoord hadden. Het nieuws gaat snel. Dodelijk nieuws gaat razendsnel. Nergens zullen mensen nog rustig en ongedwongen vakantie kunnen vieren. Het nieuws zal hen overal achtervolgen. Tot aan de einden der aarde.

We deelden het verdriet dat hún verdriet was, van slag als we toch wel waren. Waarom? Waarom daar? Waarom daar alweer? En….waarom niet bij ons in Nederland?

Ik sprak mijn gedachten hardop uit: ‘De volgende keer zijn wij – Nederland – aan de beurt!’ Waarop onze ‘buurvrouw’ het stellig uitriep: ‘NEIN!’ Alsof ze een vloek die ik had uitgesproken, wilde verbreken. Een zegenend woord van haar. Een woord dat kracht voor mij had. Een heilig ‘NEIN’! Het was een bijzondere vakantie met bijzondere mensen.

KK