Stromen

Een stroom vluchtelingen
drijven doelloos
om eigen as
zwart van mensen is de zee
en ik witte
trek bleek weg
bij het gezicht van zoveel leed
hoor ik de stem van een blanke ezel
ver in mijn achterhoofd
‘terug naar je eigen land!’
waarbij mijn gedachten rond gaan kolken
en vraag: ‘Welk land, welk huis?’

Dan zie ik mijn zwarte broer en zus
weg zinken
hun toekomst
nog een donker krulletje
dan niets meer

Wis mijn geheugen
kijk ik weg
een andere zender