Heimwee

Verrukt laat ik mijn ogen op het Hollands landschap rusten
Waar koeien zoekend grazen naast het malse gras
Het is alsof de tijd stil heeft gestaan, want zoals ’t altijd was
Lig ik en trekt het verleden voorbij in zoete dromen, welterusten

Hier aan het kabbelend polderwater krijgt mijn heimwee zin
Rust ik uit van tegenzin
Want zoals vroeger wordt ’t land nooit weer
Een strobreed verder raast het wild verkeer

De weg naar oorspronkelijke taferelen
Is tastend en sluipend, moeilijk te begaan
De machtlust van de mens om alles in te delen
In percelen, breekt mijn baan

De zoektocht naar een ver verleden
Naar oorspronkelijkheid, groene graslanden en helblauwe luchten
Naar creativiteit van een Schepper doet me vluchten
In dromenland en gebeden

Heimwee naar ’t verloren paradijs
Iets in mij zegt dat ’t zonder mij geweest moet zijn
In een ver verleden tijd ooit zonder pijn
Zal het binnenkort buiten mij ontstaan, als volkomen Godsbewijs